Angst bij slachtoffers homofoob geweld

Nooit zal ik wennen aan de verhalen en beelden van mensen die hun huizen uit worden gepest en getreiterd of letterlijk het ziekenhuis worden ingeslagen om het simpele feit wie of wat ze zijn.

Het zijn deze verhalen, foto’s en gesprekken met slachtoffers die energie gaven om met het openbaar ministerie, de politiek en de reclassering afspraken te maken om homofoob geweld extra zwaar te straffen, registratie vorm te geven zodat het probleem niet onzichtbaar blijft, daders gedragsverandering bij te brengen en zero-tolerance in het politieoptreden vorm te geven.

Toen de procureur generaal van het OM Harm Brouwer zei dat alle maatregelen die ze zouden treffen niet verdedigd konden worden door het aantal slachtoffers, maar door de maatschappelijke onrust die het teweeg bracht wist ik dat we goed zaten. Want het gaat niet om het aantal slachtoffers. Het beleid wordt al gerechtvaardigd bij één slachtoffer.

Niets is erger dan dat, zoals ik teveel heb meegemaakt de afgelopen jaren, mensen zich gedwongen voelen te verhuizen of niet meer alleen de straat op durven te gaan. Bomen van kerels die met extreem geweld te maken hebben gekregen, heb ik zien veranderen in geestelijke wrakken.

Dat is niet de maatschappij die ik accepteer en waar ik me dus tegen verzet en zal blijven verzetten.